Podcast | BNR

Sinds januari dit jaar is het telefoonbeleid op scholen flink aangescherpt. Geen afleidende smartphones in de klas meer die leerprestaties aantasten. Maar is het niet slim om verder te kijken dan de schoolbanken? Want ook op werk slurpen deze apparaten onze aandacht, concentratie en focus op. Moeten we strenger zijn op telefoongebruik op de werkvloer? Dat zoekt Rens de Jong uit in deze aflevering.

Het militair-industrieel complex | Handelsverdragen | Isolationisme

Na de winst van Donald Trump bij de Amerikaanse verkiezingen gaan er geluiden op dat de wereld hierdoor flink zal veranderen. Macro-econoom Edin Mujagic houdt echter een flinke slag om de arm. ‘We zijn bij dit soort grote gebeurtenissen geneigd om te concluderen dat vanaf nu alles anders wordt. Maar in het verleden hebben we ook dit soort ontwikkelingen meegemaakt en de ervaring leert dat het toch altijd voor een deel meevalt. Dus ik moet het eerst even zien.’

De Europese Unie moét werken aan gezamenlijke investeringsagenda als het de economische uitdagingen waar zij voor staat het hoofd wil bieden. Maar: hoe moet die agenda gefinancierd worden? Te gast is Harald Benink, hoogleraar Banking & Finance aan de Tilburg University.

Afvalverwerkingsbedrijf Renewi kwam vanochtend met de halfjaarresultaten van zijn gebroken boekjaar. Het bedrijf zag de omzet en winst in de eerste helft van het jaar stijgen ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar. Je zou denken dat dat goed nieuws is, maar toch wist Renewi beleggers nog niet te overtuigen. De koers daalde ruim 3,5%.

In deze aflevering hoor je alles over Shell, die de zaak wint hoger beroep in de spraakmakende klimaatzaak. Ook was het afgelopen nacht weer onrustig in Amsterdam ondanks de noodverordening. Vandaag is er in de Amsterdamse Raad een spoeddebat over het geweld. En het inflatiecijfer lag in oktober lager dan verwacht. Een historisch gegeven, volgens BNR’s huiseconoom Han de Jong.

Het kabinet-Schoof vindt - na de geweldsexplosie vorige week in Amsterdam - dat er sprake is van een integratie-probleem. En daar moet zo snel moge...

Precies 100 jaar geleden was er een desinformatie campagne, die een verkiezing in Groot-Brittannië op zijn kop zette. Dit historische incident, de ‘Zinoviev-brief’ uit 1924, lijkt verrassend veel op de desinformatie waar we nu over horen. Het ging om een zogenaamd gelekte brief van de Russische communistische leider Zinoviev, gepubliceerd vier dagen voor de verkiezingen. De brief beweerde dat Britse communisten binnen de Labour Party werkten aan een communistische omwenteling in het Verenigd Koninkrijk. Dit zorgde destijds voor paniek en -volgens recente onderzoeken- de verkiezingsnederlaag van Labour.

Atoms for peace. Met die slogan probeerde president Eisenhower in 1953 de wereld ervan te overtuigen geen kernwapens meer te ontwikkelen, maar kernenergie. Samen met de Verenigde Staten uiteraard. Maar hoe vreedzaam is het atoom eigenlijk? Zijn kernwapens en kernenergie twee kanten van dezelfde medaille? Kernwapens waren ooit een belangrijk argument tegen kernenergie. Het één zou hoe dan ook leiden tot het ander. Terwijl dat precies datgene is dat het Non Proliferatie Verdrag (NPV) moet tegengaan. Het is één van de meest ondertekende verdragen ter wereld. Maar het is volgens critici nogal tegenstrijdig; het stimuleert de ontwikkeling van kernenergie, maar verbiedt landen zonder kernwapens deze te ontwikkelen. Kan dat wel, als je weet dat de stap van een kernreactor naar een kernwapen behoorlijk klein? Diederik en Daan duiken in de geschiedenis van het verdag en proberen een antwoord te formuleren op de vraag hoe succesvol het NPV is. En dus of kernenergie en kernwapens nu wel of niet te splitsen zijn. En los van die wapens, is er een relatie tussen civiele en militaire toepassingen van kerntechnologie? Verschillende onderzoeken wijzen erop dat een vloot nucleaire onderzeeërs voor de toestroom van geld, kennis en kunde zeer gebaat is bij een sterke kernenergie sector. Als dat het geval is, zou proliferatie dan wel degelijk een rol kunnen en mogen spelen in het kernenergiedebat?

Yves Gijrath is niet bezig met zijn nalatenschap in materiële zin. Hij is wel erg bezig met de wereld die hij gaat achterlaten. “De een geeft geld terug, de ander bouwt een museum.” En Gijrath schrijft een boek. Hij noemt zichzelf een kunstenaar nu, die alle lagen van het leven probeert de begrijpen. Hij schrijft een boek, waarin hij vraagstukken probeert op te lossen. Gijrath zat in zijn werkzame leven met alle culturen aan tafel, en dat heeft hem doen inzien dat die culturen begrijpen, de oplossing is van alle conflicten.