Eerste hulp bij klassiek

Filmische muziek met een snuifje Italië, dit harpconcerto van Nino Rota doet dromen van de zomer! En dat je aan een film moet denken wanneer je deze muziek hoort is geen toeval, want Nino Rota was jarenlang de vaste componist van Federico Fellini, een legende uit de Italiaanse filmwereld. Voor liefhebbers van Aperol Spritz, The Godfather of de betere zonsondergang boven de Adriatische kust.

De vogeltjesdans van een Finse componist, dat is de Cantus Arcticus van Einojuhani Rautavaara. In de hoofdrol geen geschoolde zangers deze keer, maar echte vogels. Van de kraanvogel tot de zwaan, en zelfs het noordpoolleeuwerikje: allemaal kwaken ze lustig mee. Muziek voor ornithologen (dank je wel, synoniemen.net!) en andere dierenliefhebbers.

De aria onder de aria's, in deze aflevering luisteren Clara en Sander naar Casta Diva uit de opera Norma. Vincenzo Bellini schreef deze opera voor een zangeres met de iconische naam Giuditta Pasta, maar echt legendarisch werd het door Maria Callas. De rol leek haar op het lijf geschreven. En over pasta gesproken: wat hebben deze aria en een 'pasta norma' gemeen? Je ontdekt het nu!

Clara en Sander zijn terug! Ze beginnen met een klassieker onder de klassiekers: Also Sprach Zarathustra, het meesterwerk van Richard Strauss (geen familie van Johann Weense Wals Strauss). Richard haalde de mosterd bij een filosofisch traktaat van Friedrich Nietzsche. Zware kost? Think again! Zarathustra is legendarisch geworden door de films 2001: A Space Odyssey en Barbie.

Kerstbomen, cadeautjes, poffertjes op de kerstmarkt en feeststress… Clara en Sander zijn helemaal in kerstsfeer. En daar hoort een echte Christmas classic bij – sorry Mariah Carey – Stille Nacht van Franz Gruber. De Oostenrijkse componist kribbelde deze muziek nog net voor kerstavond bij elkaar. Hoe komt het dat dit dan toch zijn bekendste hit werd? En wie ging met zijn muziek lopen?

Carmina Burana: you hate it or love it. In welk kamp zitten Clara en Sander? Het geluk grijpen was het pleidooi van de Duitse componist Carl Orff met deze bombastische muziek. Maar hoe komt het dat we enkel het begin van dit muziekwerk kennen en wat hebben Mariah Carey en een gebraden zwaan met Carmina Burana te maken? Disclaimer: Sander zingt ultrahoog in deze aflevering – sorry voor de tinnitus, Clara!

Clara en Sander kiezen een werk dat helemaal op 1 vel papier past: In C van de Amerikaanse Terry Riley. Een man die timmerde aan zijn weg als componist, want hij werkte eerst op de luchthaven en als chauffeur. Clara vindt het lijken op een plaat die blijft hangen, terwijl Sander helemaal zot is van deze minimal music waar muzikanten zelf de patronen mogen kiezen. Een aflevering die spacey voelt, vol woordmopjes en fails van klassieke muzikanten op YouTube.

Eindelijk kunnen onze bloemetjes Clara en Sander samen zingen, gelukkig want Sander kon nog geen enkele keer zingen dit seizoen (echt nooit, hè... niet gelogen). Maar gaat dit duet gewoon over rozen en tulpen of zit er een donkerder verhaal achter? En hoe komt het dat dit duet simpel lijkt om te zingen, maar eigenlijk aartsmoeilijk is? Een boeket aan vragen, waar Clara en Sander vrolijk induiken… tot Clara een schokkende bekentenis doet.

Hold your tears want dit Adagio for Strings van Samuel Barber is het droevigste werk ooit geschreven. Houden Clara en Sander het droog? Gelukkig biedt het liefdesleven van Barber afleiding (al loopt dit - spoiler -ook niet al te gelukkig af). Waarom snijdt deze muziek zo diep en hoe ongelukkig was Barber nu echt?

Hoezo schreef György Ligeti deze muziek niet voor instrumenten, maar wel voor 100 metronomen? Verloor hij helemaal zijn verstand of kan een metronoom als muziek klinken? Een XL-aflevering vanop Iedereen Klassiek, waar Clara al koude rillingen krijgt zodra die metronoom aangaat en Sander smult van de partituur. Intens of prachtig, een publiek van meer dan 100 man is wel ideaal voor een live uitvoering.