Alweer een Podcast

Slaapproblemen? Geen zorgen. Zet Alweer een Podcast op en je bent binnen tien minuten vertrokken — en die laatste tien minuten mis je toch niet. Henk en Jelmer constateren tevreden dat ze inmiddels minstens vijf beroemde luisteraars hebben, waaronder wat radio-dj’s en een vaste liedjesschrijver. Democratie in actie: iedereen is gelijk, sommigen alleen iets gelijker dan anderen.Verder: Henk verbouwt weer eens iets dat totaal uit de hand loopt, waardoor er nu voor duizenden euro’s aan overbodige deuren op Marktplaats mogen. Henk ergert zich ondertussen aan influencers die slapend rijk worden door snoep te proeven met open mond — een gewoonte waar hij spontaan een hekel aan mensen van krijgt.Ook passeert de revue: koken met Pierre Wind (prei met witte chocolade, serieus), liedjes over eten, slavernij die per ongeluk muziekgeschiedenis opleverde, en een kleine filosofische excursie langs oorlog, geopolitiek en waarom mensen met macht vaak ontsporen.Tot slot nog wat typisch Nederlandse absurditeit: een bankje voor Maarten van Rossem, een paar stevige meningen over wereldpolitiek, en de geruststelling dat Jelmer’s paarden — spoiler — nog leven.Kortom: slapeloze nacht? Zet ’m aan. En geef vijf sterren, want influencer worden gaat deze heren toch niet meer lukken

Deze week zitten we niet samen aan tafel — maar we zijn wél allebei te horen.Henk blikt terug op een week waarin alles tegelijk mis leek te gaan: financieel gedoe, een uitgesteld huwelijk, een ontsporende verbouwing en wereldnieuws waar je ook niet vrolijk van wordt.Jelmer schuift op afstand aan met een update over zijn paardenperikelen en de emotionele achtbaan die daarbij hoort.Kortom: geen klassieke studioversie, wel gewoon Alweer een Podcast. Volgende week hopelijk weer zij aan zij.

Vintage T-shirts, influencer-ambities en giveaways op Instagram: nostalgie verkoopt altijd.Daarna een lange rant over kolonialisme, compensatie, fraudeclaims en diesel-schandalen—want morele verontwaardiging is óók een verdienmodel.Politici begrijpen grenzen niet (letterlijk), belastingen jagen mensen naar Duitsland en bestuurders nemen liever dommere mensen aan dan slimmere.En tot slot: vegetarische kip is smerig, maar toetjes zijn heilig. Griesmeelpudding als ultiem bewijs dat het leven simpel kan zijn—als je maar blijft roeren.

We beginnen met warm witbrood dat eigenlijk bruin is, want niets is wat het lijkt—zeker niet bij de overheid.Een concertrecap vol zenuwachtige kleinzonen, trotse vaders en oude mannen in de kroeg die ontroerd raken van een geheime trouwdatum na 55 jaar. Romantiek bestaat nog, maar alleen als je het op het podium aankondigt.Daarna: de toeslagenaffaire 2.0. De overheid deelt miljarden uit aan echte slachtoffers én handige opportunisten, want paniekbeleid is goedkoper dan nadenken. Corona-fraude, theatermiljoenen en verzekeringsclaims: als er geld te halen valt, wordt het gehaald.Carnaval blijkt genetisch riskant, Tivoli is architectonisch overgecompliceerd, bier is te duur en popzalen worden ontworpen door mensen die nooit bij een concert zijn geweest.Conclusie: warm brood is eerlijker dan beleid, liefde is zeldzaam, en geld maakt iedereen creatief.

De existentiële levensvraag wordt teruggebracht tot de kern: ja of nee. Uit eten of thuisblijven. Hamlet, maar dan met bitterballen.Verder: een uitzinnig concert, een kleinzoon die zonder enige woke-rem gewoon “Zwarte Piet” zingt, en een publiek dat vrolijk meedoet met Rode, Linkse of Ambtenarenpiet—want satire werkt alleen als iedereen boos kan worden.Trump blijkt een ideologisch roulettewiel met importheffingen, boycots en een obsessie met zijn eigen naam. Buitenlandbeleid als improvisatietheater.Privacy? Een sprookje. Je telefoon luistert mee, je data ligt overal, en als ze je echt willen vinden, doen ze dat toch. DNA bij geboorte? Goed idee, totdat verzekeraars meekijken.En banken en verzekeraars? Die zijn vriendelijk tot je geld wilt zien. Zelfs natgeregende Elvis-platen zijn volgens experts nog “bruikbaar”.Conclusie: de wereld is raar, privacy is theater en iedereen is familie van Dzjengis Khan. Maar het concert was leuk.

Henk legt uit waarom vet geen vijand is maar een levenshouding. Van ossobuco zonder vet (misdaad) tot Wagyu die zijn belofte niet waarmaakt, en waarom een goede rookworst krom móét zijn om serieus genomen te worden. Inclusief productontwikkeling: Wagyu-rookworst, gat in de markt, iemand bel de slager.Verder: hoe je wél een biefstuk bakt, waarom fabrieksrookworst eigenlijk vloeibaar gif is, en waarom Unox alleen gegeten wordt door mensen die schaatsen kijken. HEMA krijgt onverwacht lof, Lidl wint de olijfolie-oorlog, en Joma-salades worden definitief verbannen.Tussendoor: herinneringen aan margarinesmaak-fabrieken, lofzangen op bloedworst, balkenbrij en kopvlees, een tirade tegen augurken, en tot slot toch nog even de regering — die net zo weinig smaak heeft als vetarme rookworst.

Een Russisch horloge zonder afluisterapparatuur (denken we), een uitstapje naar Koude Oorlog-spionage met The Thing, en de ontdekking dat iedereen tegenwoordig vrijwillig wordt afgeluisterd via zijn eigen telefoon — gemak dient de mens.Verder: Henk ergert zich aan onderbrekingen (terecht), reviews (onterecht, behalve als ze vijf sterren verdienen), aangiftes doen (zinloos), links Nederland (onverbeterlijk), religie (per definitie verdacht) en mensen die liegen na een aanrijding (structureel).We krijgen een gratis college geopolitiek (Iran, Israël, VN: te laat), een cultuurkritiek over openbare ruimtes, een pleidooi voor benoemen wat niet benoemd mag worden, en een praktische oplossing voor overlast die juridisch nét niet kan.Tot slot: waarom deze podcast geen donaties vraagt, wél geld kost, en waarom de beste koffie van Nederland toevallig uit Nijmegen komt — volledig onafhankelijk getest, zonder sponsoring, maar mét overtuiging.

Tradities zijn er om in stand te houden, dus ook deze week: dode paarden, onverwachte rekeningen en morele bezwaren tegen crowdfunding (want bedelen is vies, behalve als je het zelf doet). We leren dat een paard laten ophalen goedkoper is dan gedacht en uiteindelijk vooral handig voor de stadsverwarming.Verder: Henk wordt live geïnterviewd bij Bingo FM, ontdekt dat carnaval vooral leuk is voor anderen, zingt een liedje met Thomas van Groningen (die irritant goed kan zingen) en vertelt waarom hij liever thuisblijft met een glas wijn dan tussen 10.000 verklede Brabanders staat te trillen.Ook passeren: uitverkochte Goede Doel-revivals, geflopte meesterwerken, Franse auto’s die niet gedraaid mogen worden, geopolitiek geneuzel over Groenland, Trump, Jensen, en waarom een Russisch horloge van €150 beter loopt dan de wereldorde.Kortom: dierenliefde, zelfspot, lichte woede en precies genoeg cynisme om de week weer door te komen.

Van Schrödingers kat (dood én levend, volgens de wetenschap) naar liedjes over “gevoel” (dood én leeg, volgens Henk). In deze aflevering wordt afgerekend met vaagheid: gevoelens, smaak, popliedjes met betekenisloos gezwijmel en de hardnekkige illusie dat wat jij voelt ook meteen waar is.Verder: waarom goede liedjes zelden hits worden, waarom hits vaak geen goede liedjes zijn, en waarom mensen die muziek insturen vooral bevestiging willen en geen eerlijk antwoord. Blind vertrouwen op gevoel blijkt net zo onbetrouwbaar als de muzieksmaak van de makers zelf.Daarna een uitstapje langs blinde sigarenboeren met betere oren dan ziende mensen, de mythe van extra zintuigen en hoe bureaucratie creativiteit systematisch uitroeit. Ambtenaren worden opgeleid tot grijze, risicomijdende duiven, met rampzalige gevolgen: falende automatisering, toeslagenellende en turbo-faillissementen waarbij niemand controleert en miljarden verdwijnen.Tussendoor nog wat taalpijn (Iron Maiden, Aerosmith, Genocà), microfoons die niemand betaalt, cadeau-etiquette en een Joodse jat als cultureel sluitstuk.Kortom: alles is tegelijk logisch en volstrekt absurd. Net als Schrödingers kat. Alleen deze podcast leeft nog.

Gelukkig nieuwjaar, mag dat nog? Ja hoor, alles mag nog, behalve kwaliteitspodcasts met iets te melden. Dus doen wij het anders: slechte microfoons, geen pretentie en vooral veel meningen.Henk en Jelmer fileren de elite, het koningshuis en alles wat daar omheen hangt. Van blauwe bloedgroepen en Rolexen van prins Bernhard tot prins Constantijn die zichzelf bonussen uitkeert voor niks doen. Moties die worden aangenomen maar nooit uitgevoerd, koningen die geen belasting betalen en een Tweede Kamer die vooral heel hard wegkijkt.Daarna gaat het vrolijk verder: waarom koningen per definitie nutteloos zijn, waarom gekozen leiders tenminste weg te sturen zijn, en waarom macht vooral mensen aantrekt die je er absoluut niet bij wil hebben. Tussendoor wordt de pan van het vuur gehaald, Engeland als privatiseringswaarschuwing gebruikt, waterleidingbedrijven, spoorwegen en andere nationale hobby’s gesloopt, en wordt een alternatief monarchie-model gepresenteerd met zwaaitesten, lintjesknippen en puntenaftrek voor gestamel.Kortom: een lange rant over erfelijke privileges, georganiseerde hebzucht, politieke lafheid en waarom alles wat geprivatiseerd wordt uiteindelijk slechter werkt. Zonder oplossingen, maar mét opluchting. Zoals altijd.