MISCHA!

Ze begon op het podium. Met woorden die je niet alleen hoort… maar voelt. En nu ligt er een boek. In haar debuutbundel Chameleon… die nu uit is, schrijft ze over identiteit, over pijn en veranderen. Maar ook over blauw. De kleur van lucht, zee… en blauwe plekken. Zaïre Krieger is schrijver, performer en maker. Ze beweegt zich tussen poëzie, spoken word en kunst… en zoekt daarin steeds opnieuw naar wie ze mag zijn. Ze vertaalt niet alleen woorden, zoals ze eerder deed bij het werk van Amanda Gorman… ze vertaalt ook zichzelf. Want hoe blijf je trouw aan wie je bent… als je tegelijk zoveel versies van jezelf in je draagt?

Sommige mensen maken grappen om te lachen. En sommige mensen maken grappen… omdat ze iets zien wat de rest nog niet ziet. Stefan Pop groeide op met moppen uit Roemenië, moppen waarin de waarheid verstopt zat. Niet omdat het leuker was… maar omdat het soms de enige manier was om iets te zeggen. En nu, jaren later, maakt hij een voorstelling die misschien wel over hetzelfde gaat. Alleen heet het nu geen censuur meer… maar een algoritme. In zijn nieuwe show Genoeg over mij…  die eind deze maand in première gaat…  stelt hij een simpele vraag: je mag alles zeggen… maar wie hoort het eigenlijk nog?

We spreken over zijn serie 'Hotline Hongarije', over uit de kast komen bij een conservatieve Orbán-aanhanger, in gesprek blijven met andersdenkenden en over de grens tussen persoonlijk en particulier.

We spreken over polarisatie, veerkracht, zuilen en bubbels. Hij vertelt hoe je cynisme voorkomt: verwonder, stel je verwachtingen bij en zoom uit. 'Kijk naar het landschap om te zien wat er groeit.'

Hij groeide op met een vader die alles filmde. Misschien is dat waar het begon… het vastleggen, het terugkijken en het willen begrijpen. Want de films van documentairemaker Tom Fassaert gaan zelden over iets kleins. Ze gaan over familie, vooral over wat er niet wordt uitgesproken en over wat generaties lang blijft hangen. In zijn nieuwe film Tussen Broers, die vandaag in première ging… richt hij zijn camera op zijn vader en oom. Twee broers die niet zonder elkaar kunnen… maar ook niet met elkaar. En ergens daartussen zit hij zelf. Niet alleen als maker… maar als zoon en inmiddels ook als vader.

We spreken over haar columns, over haar nieuwe cabaretshow, we luisteren naar Dolly en Youp, we zwijmelen weg bij Rip Wheeler en Chat zit er eens een keer goed naast.

Hij gaat op zoek naar authentieke eettentjes. Net zoals hij ooit op zoek ging naar zijn eigen authenticiteit. We spreken over zijn jeugd, hoe hij zich gezien voelde. Hoe hij als tiener te maken kreeg met racisme en de strijd aanging. En natuurlijk praten we over Connecting Flavors: 'Iedereen houdt van lekker eten, dus we zijn niet zo verschillend'.

We spreken over de podcast KieftJansenEgmondGijp, over de Engelse voetbalclub die hij nog steeds najaagt, over ego, over deals, over de pijn die je voelt wanneer voetballers je verlaten. En over de schoonheid van opnieuw beginnen.

Thomas Hogeling, hij studeerde ooit rechten maar koos uiteindelijk niet voor wetten maar voor het bevragen van alles daaromheen. Hij schreef jarenlang voor De Speld, werkte bij de Volkskrant, maakte podcasts, columns en satire en lijkt altijd bezig met dezelfde vraag: wat is echt en wat is goed verteld? Volgens hem bestaat objectieve journalistiek eigenlijk niet, achter elk verhaal zit een keuze en een mening. En misschien nog wel belangrijker: waar we onze aandacht op richten, zegt meer dan wat we opschrijven. Nu is er Inktvingers, de podcast die hij maakt met Yvonne Zonderop. Over media, journalistiek en alles wat daar inmiddels tussenin zit. Want als nieuws steeds vaker voelt als entertainment… wat blijft er dan nog over om serieus te nemen?”

Hij is onze Fotograaf der Nederlanden. Maar wat is dat Nederlanderschap eigenlijk? We spreken over het zichtbaar maken én houden van al die Nederlanders, over succes en over zijn moeder en de vele hartjes...