TP TandartsPraktijk

Gaat AI het leeuwendeel van het werk van de implantoloog overnemen? Of blijven menselijke handen en ogen onmisbaar? Maarten Boogaard is een van de sprekers van het TP congres over Ai in de tandartspraktijk op 11 december in Nijmegen. Hij is tandarts, ACTA docent en redactielid bij TP. In zijn praktijk in Amsterdam houdt hij zich  voornamelijk bezig met implantologie. Sinds kort doet Boogaard mee aan een onderzoek naar het gebruik van AI in de implantologie. Waar gaat dat toe leiden?

Livia Faverey heeft twee passies: mondzorg voor angstige patiënten en de spaanse dans flamenco. Zij is  mondhygiëniste angstbegeleiding en afdelingshoofd preventie bij de Stichting Bijzondere Tandheelkunde in Amsterdam. Daarnaast heeft zij als danseres inmiddels de Samba ingeruild voor de Flamenco. De befaamde spaanse dans waarin zij veel van haar kracht kwijt kan.

Niemand anders doet het voor je. Als tandarts moet je zelf de slingers ophangen. Dat is het adagium van Marjan van Schijndel. Op dit moment is zij vertrouwenspersoon van ACTA en heeft ze zitting in de KNMT klachtencommissie. TP redacteur Jan Warnsinck ging bij haar op bezoek om uit te vinden waar Marjan van Schijndel gedurende haar rijke loopbaan al die slingers heeft opgehangen. 

Fiona Harmsen, haar vader en haar oom runnen in het Drentse Havelte een tandartspraktijk voor mensen die zich reguliere mondzorg niet kunnen verloren. Zij is cultuursocioloog, haar vader Bernard gepensioneerd tandarts en haar oom Edu is tandtechnieker is. Havelte moet het begin zijn van een netwerk aan sociale praktijken. Voor een nieuwe vestiging in Amsterdam zoekt zij tandartsen, specialisten en assistenten die onbezoldigd hun bijdrage willen leveren. Want, zo vreest de familie Harmsen, het aantal mensen dat zich geen mondzorg kan veroorloven zal de komende tijd toenemen. En dat gaat hen zeer aan het hart.

Onveiligheid in de mondzorgpraktijk is een onderwerp dat zelden hardop wordt uitgesproken. In behandelkamers klinkt het geluid van instrumenten, in vergaderruimtes worden protocollen besproken, maar over grensoverschrijdend gedrag, hiërarchische druk en psychologische veiligheid blijft het vaak opvallend stil. Voor mondhygiënist Lieneke Steverink‑Jorna is dat stilzwijgen niet langer houdbaar. Jarenlang werkte zij in uiteenlopende praktijken, en steeds opnieuw merkte ze hoe de veiligheid van zorgprofessionals onder druk kan staan. In haar boek ‘Een Boekje Open Mondzorg’ en in een openhartig gesprek vertelt ze over die ervaringen, niet om ophef te veroorzaken maar omdat het broodnodig is.

Logopedist Maaske Treurniet uit Nijmegen pleit  voor een hechtere samenwerking met mondzorgprofessionals. In haar praktijk ziet ze dagelijks hoe cruciaal het is dat tandartsen, mondhygiënisten én (preventie)assistenten vroegtijdig signalen oppikken van afwijkend mondgedrag bij jonge kinderen. Want hoe eerder zulke problemen worden herkend en eventueel worden doorverwezen naar een logopedist, hoe groter de kans dat latere klachten kunnen worden voorkomen. Waar de logopedie ooit vooral werd gezien als het domein van slissen en spraakproblemen, is het vak nu uitgegroeid tot een breed specialisme dat de volledige communicatieve ontwikkeling ondersteunt. Dat biedt juist voor mondzorgverleners enorme kansen in hun dagelijkse praktijk.

De verplichte jaarverantwoording houdt ook de mondzorg volop bezig. Extra administratie, onduidelijke vraagstelling, uitstel of toch weer niet. Kortom een kopzorg voor veel praktijkhouders. Terwijl er volop stemmen opgaan om de regeldruk in de zorg terug te dringen worden er doodleuk nieuwe regels bij verzonnen.Erik van Dam is senior consultant bij dienstverlener VVAA. Zijn bedrijf neemt zorgverleners administratief werk uit handen. Voor dit soort -doorgaans goedbetaalde- dienstverleners geldt hoe meer regeltjes, hoe meer werk en dus hoe meer inkomsten. Maar volgens Van Dam zitten zij niet te wachten op dit soort werk, er is genoeg te doen op andere vlakken. 

De vaak zelfbenoemde deskundigen struikelen over elkaar heen op sociale media waar het gaat over de ZZP´er in de zorg. Er wordt meer gesproken over dan met de ZZP´er . Juristen, belastingadviseurs, praktijkeigenaren, tandartsen, mondhygienisten, accountmanagers van banken en andere financiele instellingen, allemaal doen ze hun plasje over de ZZP´er. Vaak om er zelf financieel beter van te worden denkt collega Nico Bezuur. Hij is praktijkeigenaar, coach en adviseur. Wat hem betreft wordt het tijd om ons te richten op de mogelijkheden met en van de ZZPér en niet te blijven hangen in de angst voor boetes en naheffingen. Koester je ZZP´er en geef hem of haar groeimogelijkheden binnen je praktijk.

Het woord kwakzalver bestaat uit twee delen:• kwak(en) – een oud werkwoord dat ‘aanprijzen’, ‘opscheppen’ of ‘kletsen’ betekende; • zalver – iemand die zalf aanbrengt of verkoopt. Samen betekende kwakzalver dus letterlijk: iemand die opschept over zijn zalven, oftewel iemand die zijn genezende middelen luidruchtig aanprijst zonder echte kennis van zaken. De oudste bekende vormen dateren uit de 16e eeuw. In het Duits komt een vergelijkbaar woord voor: Quacksalber, en in het Engels quack-salver, dat later verkort werd tot quack (nog steeds een woord voor een nep-arts of charlatan). Aanvankelijk verwees kwakzalver naar rondreizende lieden die op markten of pleinen middeltjes verkochten tegen allerlei kwalen. Omdat zij vaak loze beloftes deden, kreeg het woord al snel een negatieve bijklank — iemand die doet alsof hij medisch deskundig is, maar dat niet is. Het zelfstandig naamwoord kwakzalverij (met het achtervoegsel -ij) betekent letterlijk “het beroep of de praktijk van een kwakzalver” — dus: onechte of bedrieglijke geneeskunde.Daar gaat deze aflevering met collega Pieter Klasen uit Bolsward over.

Over kwakzalverij, tiktokkers, influencers, Schotse whisky en de oude vriend Amalgaam