PassiePraat

Kim Denie is soms van het gestrekt been. Voor Kasper Sulmann is gezond verstand de richtingaanwijzer in het lokale politieke werk. Beiden zijn raadslid: zij voor de PvdA, hij voor de zelf opgerichte partij Gezond Haarlemmermeer. Wat ze gemeen hebben zijn hun jeugdjaren in Zwanenburg en de pijnlijke noodzaak om uit dat dorp te moeten verkassen omdat er niet werd gebouwd. Al schelen ze dan wel een generatie, want Kim is bijna de helft jonger dan Kasper.In PassiePraat vertellen ze over wat hen dreef om actief te worden in de lokale politiek. Voor Kim speelde de onbedwingbare drang om het op te nemen voor mensen die het minder hebben getroffen. Ze noemt zich, lijdend aan een ongeneselijke oogziekte, ervaringsdeskundige als ze zich sterk maakt voor mensen met een handicap. Zo is ze ambassadeur Dag Digitale Toegankelijkheid.Kasper vond dat het anders moest en ook anders kon, tenminste, als het gezonde verstand weer zou prevelleren boven geldingsdrang en politieke doctrine. Met vriend en huidige commissielid Edwin Hagemeijer richtte hij zijn eigen partij op. De uitgangspunten pasten op een bierviltje, dat ze nog altijd hebben trouwens. In het dagelijks leven is Sulmann commissiegriffier in de gemeente Zandvoort.

Ze werd al op jonge leeftijd gegrepen door softbal. En die sport liet haar niet meer los. Shirley Beljaards begon in haar geboorteplaats IJmuiden bij de Pino’s en verkaste daarna naar Pirates in Amsterdam. Ze bracht het tot regionale en nationale jeugdselecties, daarna stokte de carrière. Althans de sportieve, want inmiddels was ze in allerlei commissies terecht gekomen en bouwde ze bestuurlijke ervaring op. Op haar 25e ontmoette ze haar huidige echtgenoot, niet geheel toevallig een honkballer.Tegenwoordig is hij, Raymond, assistent-coach bij Hoofddorp Pioniers. En zij hanteert de voorzittershamer. Voorwaar geen eenvoudige klus, want er is nogal; wat te doen rond de thuisbasis van de club, Sportpark21. Gedoe over huurpenningen, verstoorde verhoudingen en zelfs gekissebis in de gemeenteraad over het uitblijven van een duurzame oplossing, houden haar en de 300 leden ruimschoots bezig.In PassiePraat een open gesprek met een gedreven sportbestuurder die staat voor haar vereniging en hecht aan verbinding binnen de club. Want: liever plezier met elkaar, dan gekochte punten met een team vol passanten.

In wezen ben ik gewoon een verhalenverteller, niets meer en niets minder, zegt ze zelf. Dat mag dan misschien zo zijn, maar de rol die Colinda Bakker vervult bij de voltrekking van huwelijken en bij begrafenissen is dan toch wel een bijzondere. Zij vertelt dan namelijk het verhaal de hoofdpersoon of hoofdpersonen. Ze is dus wat kan worden samengevat in de functietitel ceremoniespreker.Ze werd het nadat ze aan het werk was gegaan op een begraafplaats, waar zij intensieve gesprekken voerde met nabestaanden. Deze gesprekken raakten haar diep. Ze wilde zich meer gaan richten op mensen en minder op cijfers, haar werkterrein tot dan toe. Dit leidde ertoe, dat zij zich als spreker ging specialiseren in het begeleiden van uitvaarten. In samenwerking met diverse uitvaartondernemers ondersteunt zij – onder haar digitale visitekaartje by-colinda.nl – nabestaanden bij het vorm geven aan een persoonlijk en betekenisvol afscheid. Daarnaast groeide haar wens nóg meer met mensen te werken. Daarom volgde zij de opleiding tot trouwambtenaar bij de Bestuursacademie in Amsterdam. Ze is nu zelfstandig trouwambtenaar en voltrekt onder meer huwelijken op Landgoed de Kleine Vennip. In deze PassiePraat een open gesprek over haar bijzondere drijfveren om met enthousiasme, creativiteit en een tikkeltje eigenwijsheid, mensen en hun verhalen centraal stellen, door hen op een betekenisvolle manier te karakteriseren.

Hij is er een van 12 ambachten en 13 ervaringen. Leo Richardson. Werkte als conciërge en in de horeca, had een internationale carrière als zanger, was reisleider in het voormalige Joegoslavië en assisteerde een patholoog-anatoom bij secties. Anno 2025 staat stemacteur, script vertaler en polderdichter op zijn visitekaartje. De geboren en daar een beetje getogen Amsterdammer verhuisde al op jonge leeftijd naar Hoofddorp. Sindsdien is de polder zijn thuis.Hij raakte bijna altijd heel toevallig betrokken bij projecten en stapte daar vervolgens vol overgave in. Neem Meer Jazz dat op zoek was naar een verbinding tussen jazz en kinderen. Voor hij wist maakte hij deel uit van een orkest inclusief educatief programma. Of neem zijn rol als Pel de Pinda in SpongeBob The Movie. Kwam voort uit zijn hechte vriendschap met scenarioschrijver Lex Passchier, die al jaren de stem van de hoofdpersoon invult. De poëzie ontdekte hij in coronatijd. Een grootheid als Remco Campert stal zijn hart en inspireerde hem zelf de pen opnieuw ter hand te nemen. Want al in 1997 debuteerde hij met een eigen bundel, ‘Dichterbij, spinsels en bevindingen’. Sinds 2025 is hij officieel Polderdichter van Haarlemmermeer. Alle reden voor een goed gesprek in PassiePraat.

Drie weken nadat Daniëlle de Kloe de diagnose borstkanker kreeg, meldde ze zich op de dagbehandeling van de afdeling Oncologie in het Spaarne Ziekenhuis Hoofddorp voor haar eerste chemokuur. Ze kreeg verpleegkundige Barbara Koelewijn-Willems als haar vaste contactpersoon. Het was het begin van een even bijzondere als hechte vriendschap tussen twee powervrouwen. Daniëlle de politievrouw, Barbara de zorgverlener. Zo stoer als Daniëlle in haar dagelijks werk op straat was, zo onzeker werd alles ineens. Tegelijk: zo professioneel en ervaren Barbara in haar werk is, zo nieuwsgierig werd ze juist naar deze patiënt.Tussen beiden ontwikkelde zich in de maanden van spanning, angst en hoop die volgden, een warme vriendschapsband. Die beleefden beiden als zo bijzonder, dat ze besloten er een boek over te schrijven. Een wild idee, dat onlangs realiteit werd met de publicatie ervan. In deze aflevering van PassiePraat blikken ze terug op de tijd van intensieve medische behandelingen, op de ontwikkeling van hun vriendschap en over de ambitie om hun verhaal in een boek te willen delen met anderen, onder wie lotgenoten. Uit de zeer lovende recensies mag worden opgemaakt, dat ze met ‘Bevriend door een tumor´ een gevoelige snaar raken.

John van der Meij was in zijn werkzame leven boormeester op de Brent Spar, sales manager voor John Deer, kapitein op de rondvaartboot en rondleider in Amsterdam en in de Johan Cruijff ArenA. Tijdens de verbouwing van zijn Groningse boerderij stuitte hij op kapotte glas in lood ramen. Hij bracht ze bij een glazenier en vroeg, louter uit belangstelling, of hij over diens schouder mocht meekijken.Van interesse groeide dat uit tot een passie. Eenmaal neergestreken in Nieuw-Vennep bouwde hij een atelier, waar hij van zijn hobby bijna zijn beroep maakte. Toch trok het reizen hem nog sterker. Hij zou met zijn vrouw Dolores in een camper Europa gaan verkennen. Dat mocht voor het stel niet zo zijn. Dolores overleed. Toch pakte John door. Hij verkocht zijn huis en schafte zich alsnog de camper aan. Nu rijdt hij met een omgebouwde paardentrailer als glazeniersatelier achter zich aan over ’s heren wegen. Tussendoor repareert hij glas in loodramen, geeft hij af en toe workshops en beoordeelt hij campings.De glazenier op reis. Voor PassiePraat even staande gehouden op de camperplaats langs de N205.

Nikkie Elfers is raadslid voor HAP, de lokale politieke partij Haarlemmermeerse Aktieve Politiek. Jennifer Hup is deze periode in de raad fractievoorzitter voor Christen Unie/SGP. Twee bevlogen vrouwen met een missie. ‘Ik wil laten zien wie ik ben en wat ik kan. Ik geloof in liefde en in de goedheid van de mens, dat is mijn uitgangspunt in het leven’, zei Hup in een interview rond haar verkiezing als lijsttrekker. Nikkie Elfers, in het dagelijks leven ondernemer en moeder, krijgt energie van het bouwen van bruggen tussen inwoners, ondernemers, organisaties en de gemeente. Hup kwam al op jonge leeftijd in aanraking met de politiek, zowel op provinciaal als lokaal niveau. Elfers, gedreven door de ambitie om zelf invloed te hebben, vond in HAP de partij die haar past als een jas. Ze stort zich vol overgave op haar politieke werk, is onder meer actief in contacten tussen onderwijs, jongeren en lokale politiek. Maar op het schoolplein is ze gewoon de moeder van haar drie kinderen, claimt ze. Daarbuiten mag iedereen haar aanspreken over onderwerpen die de verantwoordelijkheid van de gemeente raken. PassiePraat in gesprek met twee gedreven vrouwen, die zelf graag steentjes in de rivier op aarde gooien, zodat die nooit weer hetzelfde zal stromen.

Toen Dirk-Jan Emans serieus twijfelde of hij nog wel in zijn toenmalige werk wilde blijven hangen, adviseerde een collega hem de uitvaartbranche in te gaan. Dat is nou echt helemaal iets voor jou, zei de vrouw. Hij oriënteerde zich, doorliep daarna de opleiding en voelde in alles, dat hij zijn nieuwe roeping had gevonden. Zijn eerste begrafenis als zelfstandig uitvaartbegeleider in Haarlemmermeer verzorgde hij ruim 3,5 jaar geleden. In PassiePraat vertelt Dirk-Jan over zijn werk, over het omgaan met emoties, over empathie en transparantie bij de zorg voor een waardig afscheid en over zijn vaardigheid – en kwalificatie – om onder droeve omstandigheden te kunnen omgaan met mensen die lijden aan dementie. Het werd een open en persoonlijk gesprek, opgenomen in de familiekamer van crematorium Nieuw-Vennep, waaraan Dirk-Jan uit zijn praktijk een heel bijzondere en ingrijpende herinnering koestert.

Tot op de dag vandaag zijn werknemers uit alle lagen van vliegtuigbouwer Fokker onderling met elkaar verbonden. Ze koesteren collegiale herinneringen, delen de trots op hun bedrijf en steken tijd en energie in het conserveren van wat door de jaren heen op Schiphol Oost, in Hoogeveen en op Woensdrecht is gepresteerd en geproduceerd. Een parel van de Nederlandse maakindustrie.Ruud en Aaffien Fokke – zonder R – waren lid van die familie. Het stel kende elkaar al vanaf de lagere school in Groningen, maar de ware liefde ontlook toch pas later. Ze trokken naar het westen toen Ruud na zijn universitaire studie wel wat zag in een traineeship bij het destijds zeker gerenommeerde Fokker. Aaffien vond er administratief werk, het laatst op de afdeling Customer Services. Ruud vervulde managementposities met een link naar informatietechnologie.Uiteindelijk viel het doek en werd Fokker – hoewel nu nog in onderdelenproductie actief voor onder meer Airbus – industrieel erfgoed. In deze aflevering van PassiePraat vertelt dit Fokker-stel hun verhaal.

Hij vocht jaren achtereen voor zijn Nederlands Transport Museum. Telkens was er hoop, steeds lonkte toch weer een nieuw perspectief. Maar ook elke keer opnieuw eindigde zijn zoektocht naar zekerheid over het voortbestaan in een desillusie. Tenslotte moest Arno van der Holst het opgeven. Er is definitief geen permanente vestigingsplaats voor de collectie vol mobiel historisch erfgoed. De collectie valt uiteen, wordt deels verkocht of gaat naar andere exposanten.Het begon ooit op het Hembrugterrein, waar het Rijksvastgoed van de voormalige munitiefabriek zou worden herontwikkeld tot creatieve hotspot. Daar ontstond een verzamelplaats van allerhande stichtingen, die zich bezig hielden met het behoud van rollend industrieel erfgoed, aanvankelijk vooral militair. Van der Holst werd directeur van het samenwerkingsverband, dat nadien – tijdelijk in Nieuw-Vennep – verder ging als Nederlands Transport Museum. De gemeente Haarlemmermeer, toen nog vol van megalomane plannen in Park21, zag de nieuwbouw en bijbehorende bezoekersstromen al allemaal voor zich.Daar is uiteindelijk niets van terecht gekomen. Geen nieuwbouw in Park21, geen nieuwbouw ook in Hoofddorp, waar de Stelling van Amsterdam en vleermuizen obstakels vormden voor een permanente vestiging. De laatste optie, in Waddinxveen, viel zomer 2024 af. Einde verhaal. In deze PassiePraat blikt Van der Holst nog één keer terug op de opkomst en ondergang van zijn museum. Een ervaring rijker, een illusie armer.