Voorproevers

Er zijn weinig zaken in een rechtbank die de gemoederen zo beroeren als een zedenzaak. De meningen zijn sneller gevormd dan de vonnissen gelezen en het stigma dat rond daders hangt is voor altijd. Met 'U bent de eerste aan wie ik dit vertel' schreef advocate Sanne De Clerck een genuanceerd boek over de achterkant van zedenzaken. 'Ze zijn zelden luid. Ze spelen zich af in beslotenheid, tussen mensen die elkaar ooit vertrouwden, of dachten te kunnen vertrouwen.'

Niels Boutsen, beter bekend als Stoomboot, werkte twee jaar als muzikant in De Rotonda, een opvang- en begeleidingscentrum voor tienermeisjes in Leuven. Hij spoelde er aan zonder voorkennis, ervaring of opleiding. Net daarom waren de bewoners bereid om hem te vertrouwen. Ze schoven naast hem aan achter de piano en schreven samen liedjes. Nu is er een voorstelling, cd en podcast: 'Was ik maar een muis'. Samen met Luc Deneffe van zorgnetwerk De Wissel praat hij over dit waardevolle project.

Van bakkerszoon tot filmster: het is het verhaal van acteur Anthony Hopkins neergeschreven in zijn mémoires, 'We Did Ok Kid'. Het verhaal achter zijn iconische rollen, de relatie met zijn vader en zijn worsteling met de drank. Filmdocent Anke Brouwers las het boek.

We zijn intussen al gewend geraakt aan berichten over de terugkeer van de wolf. Al blijft die in sommige streken veel beroering veroorzaken. Filmmaker Ruud De Keyser bekeek de kwestie door de ogen van één van de prooien van de wolf, het schaap. Omdat wij vanop schaapshoogte misschien anders naar natuur en cultuur kijken. De documentaire ‘Schaap’ is nu te zien op VRT Max.

Op een keer gaan je ouders dood. Dan moet er iéts met het huis gebeuren; je kan het niet leeg laten staan. Dat voornemen is duidelijk, de uitvoering een ànder paar mouwen. Want hoe verdeel je waardevolle dingen onder broers en zussen? Hoe weeg je 'emotionéle' waarden tegen elkaar af? Welke verhalen schuilen er achter al die voorwerpen? En hoe neem je afscheid van een deel van je leven? Stijn Meuris stond er een tijd geleden voor. Gerbrand Bakker schreef er een ontroerend boek over.

De duivel leeft en is onder ons. Soms neemt hij bezit van iemand van ons. En dan zit er maar één ding op. Bel de exorcist en laat die de duivel uitdrijven. Dat kan even duren en er zal wijwater vloeien, maar uiteindelijk overwint het goede het kwaad zoals in een degelijke Hollywoodfilm. Maar het gaat hier niet over film, wel over het boek 'Uitdrijven, een beknopte geschiedenis van het exorcisme' van historicus Kristof Smeyers. Dat exorcisme blijkt terug van nooit weggeweest.

Met bijna 40 jaar buitenlandervaring op de teller is Frank Westerman een echte kapitein Zeldenthuis. In zijn nieuwe boek 'Hotel De Wereld' bundelt hij een aantal van die reizen, reportages en onderzoeken met als rode draad: waarom doen Europese landen eigenlijk aan ontwikkelingssamenwerking en wat vinden de mensen op het terrein ervan? Maar toch ook: wat doet het met Frank Westerman zelf? Eerste halte: Hotel De Wereld, in Wageningen, Suriname.

De 20ste eeuw was een duistere eeuw, waarin het kwaad zich wereldwijd te buiten ging aan onnoemelijke wreedheden. Hannah Arendt schreef daar al het boek 'Men in Dark Times' over en filosofe Alicja Gescinska zet daar nu een eigen boek tegenover: 'Vrouwen in duistere tijden'. Daarin tien portretten van vrouwelijke denkers die het kwaad recht in de ogen hebben gekeken en hun rug recht hebben gehouden. Zoals Hannah Arendt, maar ook Martha Gellhorn en Judith Shklar.

Robbe De Hert zei over dandy, dichter, filmmaker Patrick Conrad: "Schat, uwen beste film is uw eigen leven”. Kan kloppen want volgens de legende is hij van adellijke afkomst, was zijn grootvader lijfarts van een maharadja en reed zijn moeder met een Rolls-Royce. Sowieso is zijn leven turbulent, zijn werk veelzijdig. Manu van der Aa probeert feit van fictie te onderscheiden in de biografie 'Patrick Conrad, leven, liefdes en werken van een Pink Poet'. Zijn onderwerp is onze gast: Patrick Conrad.

Kijk je uit naar/op tegen de komende familiefeesten? Tel je af? Schuif je aan met lange tanden, of helemaal niét, omdat je definitief gebroken hebt met jouw familie? Kàn dat wel, een bloedband definitief verbreken? Lucht breken op, of blijven mensen onmacht, wrok en gemis voelen? Is breken soms de beste optie? En waarom is het (alsnog) een taboe? 'Het blijft toch je familie', zeggen mensen die het niet begrijpen. Zij zien alleen het topje van de ijsberg. Gespreksstof bij de komende feesten..